Trivia Overloaaad!

HOTNESS OVERLOAD TRILOGY:

     The origin of the characters

MIN HO JANG

     -Sa Korean superstar na si Lee Min Ho ang pinagmulan ng pangalang ito. Pero may FB friend (Carmen!) ang nagsabi sa’king si Min Ho Jang daw ay parang pinagsamang Lee Min Ho at Jang... I forgot the name. And then, nakita ko sa comment sa photo ng Sarang Hae, My Honey na may nagsabi rin na parang pinagsamang LMH at Jang-something si MHJ. Hindi po totoo un.

     -Ang totoo niyan, bukod kay Lee Min Ho, wala na kong kilalang Korean actor sa totoo nilang pangalan. (Nakakahiya!) Kaya nung nagsusulat ako, siya na lang ang naisip kong ilagay. At `yong “Jang” naman, naisip ko lang na ung yata ang isa sa mga pinaka-common na Korean surname. Hindi ko po pinagsama ang dalawang Korean actor na un. Hehe.

     -No’ng plot pa lang ang sinusulat ko, ang gusto ko sana, sobrang sungit ni Min Ho na tipong kamumuhian natin siya dahil sa ginagawa niya sa heroine. Napansin ko kasi na lahat ng hero ko so far ay puro nice guy, boy-next-door at sobrang ideal. Pero habang sinusulat ko na siya, nagugulat na lang ako at parang nagiging sweet siya. So, sa kalagitnaan, sumuko na ko. Mukhang wala talaga akong pag-asang makagawa ng supladong hero. Eh kasi naman, I love nice guys. Ahehe.

     -Engineer siya sa nobela dahil wala na kong maisip na trabaho para sa kanya. Isa pa, kung mapapansin ng ilang nakabasa sa mga books ko, hindi ako nagfo-focus sa trabaho ng mga bida. Engot kasi ako pagdating sa mga ganun. Haha.

MITCHEL KARENZ MALLARI

     -Katulad nga ng nabanggit ko sa first page ng Sarang Hae, My Honey, pinsan ko si Itchie at `yan ang totoong pangalan niya. Hindi ako usually gumagamit ng pangalan ng mga kakilala ko, pero dahil utang-na-loob ko sa kanya ang mga ideya na pumasok sa isip ko, I made an exception and used her name.

     -Ahm, ung physical characteristics ni Itchie na nabanggit sa nobela ay base talaga sa pinsan ko – maputi at... well, hindi katangusan ang ilong. Hehe! Peace! Saka “white chipmunk” talaga ang tawag namin sa kanya kasi nga maputi siya. Did you know what her reaction was after reading her story? Nakakatawa! Ang sabi niya, “Ate, hanggang sa nobela mo ba naman, pango ako?” Natawa ako ng sobra. Haha.

     -Ganyan talaga ang ugali niya sa totoong buhay. Makulit, maingay at lukring. Mahilig sumayaw, kumanta at umarte. Dahil kilalang-kilala ko ang pinagbabasehan ko ng character ng heroine, madali kong nasulat ang kuwento nila ni Min Ho.

     -Cosmetologist si Itchie dito dahil un ang gustong kunin na course ng pinsan ko pagka-graduate niya ng high school. Magaling kasing mag-make-up at mag-ayos ng buhok ang lukring na un. Siya rin ang nagturo sa’kin ng “palm tree hairstyle”. Nakuha niya un kay Honey Oh sa Playful Kiss.

SARANG HAE, MY HONEY

     -Nakakatuwa ring diretsong A ito, walang hassle. Hehe. Hindi ko rin matandaang nahirapan ako habang sinusulat ko `to. Siguro nahirapan ako sa pagde-describe ng mga damit ni Itchie kasi wala rin akong alam sa Korean fashion. Hindi ko in-e-expect na papasa ito agad dahil feeling ko, masyadong makulit ang heroine.

GREYSON CHAI

     -Ang unang pangalan na naisip ko sa character ng hero sa Wo Ai Ni, My Darling ay “Xiam” o “Gregory” yata. Gusto ko kasi, sa “G” nagsisimula o may “Grey” sa pangalan. Pero habang sinusulat ko na siya, hindi ako komportable. Napapangitan ako. Isang gabi, habang nanonood ako ng TV, nakita ko ung commercial sa concert ni Greyson Chance sa Pilipinas. Hindi ko kilala si Greyson pero na-cute-an ako sa kanya at nagustuhan ko rin ung pangalan niya. Pagkatapos no’n, narinig ko naman ung full name ni Alec Dungo ng PBB Teens at nalaman kong “Chai” ang middle name niya. At dahil crush ko si Alec NOON, ginamit ko ang Chai. Hehe. Salamat sa TV.

     -Pinagpilitan ko talaga ang magkaroon ng nice guy sa trilogy na `to. Feeling ko, mamamatay ako kapag walang nice guy. Alam kong mas preferred ng readers ang mga suplado at masungit na hero, kasi bilang mambabasa, un din ang gusto ko. Ung tipong mapag-iisip ako kung pano mapapalambot ng heroine ang mga bato nilang puso. Saka ang cute nilang ma-in love, `di ba? Pero kapag ako na ang nagsusulat, hindi ako makagawa ng kasupladuhan. Parang pilit, kaya hindi na ko nagpapaka-“trying hard” sa paggawa ng herong suplado. Hindi ko siguro forte un kaya mag-i-stick ako sa super ideal heroes katulad ni Caleb, my labs.

     -Doktor si Greyson dahil feeling ko, bagay sa mabait ang maging doktor. Haha. Naisip ko lang un nung sinulat ko na ung scene na nabaril si Suri. Para may konek. Saka ang gandang tandem ng journalist at doktor. At least, makakasiguro akong hindi mamamatay si Suri. Haha.

      -Basta, mahal ko si Greyson. Ilang ulit ko nang pinagsigawan un.

SURI RAMIREZ

     -“Cyan Ramirez” ang pangalan ni Suri nang sinusulat ko ang Sarang Hae, My Honey. Pero hindi ko feel ang pangalan na un pero tinatamad din akong palitan dahil nasa kalagitnaan na ko ng book one. Isang gabi, habang nagbabasa ako ng news sa Yahoo, putok ang balita no’n tungkol sa paghihiwalay ni Tom Cruise at ng asawa nito. Sa totoo lang, simula nang mapanood ko ang Mission Impossible, naging crush ko na si Tom Cruise. Gwapong-gwapo kasi ako sa kanya, eh. (Ung mukha lang, wag na nating isama ang “kakaiba” niyang paniniwala.) Nabasa ko sa isang article na “Suri” ang pangalan ng anak nila. Nagandahan ako kaya ginamit ko ang “Suri” at pinalitan ko na ang “Cyan.”

     -Gusto ko ung mga heroine na walang pakialam sa physcial appearance nila dahil alam nilang kahit hindi sila magsuklay ay maganda sila. Hindi naman siguro kayabangan un, ahm, confident lang siguro sila sa itsura nila. Lutang at cold ang naisip kong character noon ni Suri. Pero habang sinusulat ko na siya, naging “misteryosa” siya bigla. Hindi ko rin alam kung pa’no siya naging model. Nagkaroon siya ng sarili niyang buhay. Haha.

     -Ginawa ko siyang journalist sa kuwento dahil Journalism ang course ko. Wala lang.

WO AI NI, MY DARLING

     -Ito ang pinakamabilis na nobelang nasulat ko so far. Dalawa o tatlong araw ko lang yata sinulat `to. Kasi naman, umiyak talaga ako habang sinusulat ko `to. Hindi siya heavy drama, at alam kong kaunti lang ang naantig habang binabasa `to, pero ako, feel na feel ko ang story kasi minahal ko talaga sina Greyson at Suri. Minor revision lang `to, kaya masasabi kong hindi rin ako nahirapan sa pagsusulat nito. At natuwa ako nang sabihin ng editor kong naiyak din siya (Kahit konti. Hehe) dun sa scene na iniyakan ko rin habang sinsulat ko.

SKYLUS SAITOU

     -Hindi ko na matandaan kung saang manga ko nakuha ang pinagbasehan ko sa pangalan ni Skylus. Maganda ung manga na un, magical na tungkol sa mga witch. Ang story nun, nag-iisang witch na lang ung heroine sa panahon niya pero sinisekreto un dahil maraming tutugis sa kanya. Tapos ung hero, alchemist. Alam niyang witch ung girl. Kylus yata ung name nung hero. Eh gusto ko nang “Sky” na pangalan. Kaya ginawa kong “Skylus”. Haha. Ung “Saitou” naman, mula sa surname ng anime boyfriend number two (number one si Kyoya Hibari) ko na si Yakumo Saitou.

     -Hindi ako sigurado kung masungit ba o suplado si Skylus. Sa mga nakabasa, pakisabi naman sa’kin kung nasungitan kayo sa kanya. Hehe. Frustrated talaga akong makasulat nang hero na masungit at suplado. Hindi ko alam kung nagawa ko un kay Skylus. Magulo ang personalidad ng lalaking `to dahil nga sa mundong kinalakihan niya. Er, basta. Ayokong pag-usapan si Skylus. Haha.

     -Artista siya dahil kailangan niyang maging artista. Haha. Un kasi ang pinagmulan ng conflict, `di ba? Nahirapan ako sa pagsulat no’n dahil hindi ako sanay magsulat ng hero na sikat. Baguhan pa lamang po ako kaya natatakot pa kong umalis sa “comfort zone” ko pero ginagapang ko un. Kung alam niyo lang. Hehe.

MEIKO MALLARI

     -Sa Vocaloid ko nakuha ang pangalan ni “Meiko”. Actually, lahat ng pangalan na gusto ko sa Vocaloid, gusto kong gamitin. Kasama na ro’n sina Rin at Luka. Ung mga remaining Vocaloid names ko, ayun, for revision. Haha. Siya dapat ang gagawin kong Japanese sa story, pero nakalimutan ko un at bigla na lang siyang naging Filipina.

     -Gusto ko ang heroine na mabait at makulit. Ewan ko ba pero hindi ko masyadong gusto ang mga heroine na sobrang matigas ang ulo. Siguro dahil adik lang talaga ako sa mababait na mga bida. Ung pagiging matulungin niya, kinailangan din un sa kwento. Masasabi kong sa tatlong babae, si Meiko ang hindi nalayo sa orihinal na character niya sa isip ko. Kung ano siya sa isip ko, un ang nagawa ko sa nobela.

     -English teacher siya dahil kailangan din sa kwento. Haha! Masyadong planado ang story ng dalawang `to kaya hindi ako lumayo sa original plot ko.

AISHITERU, MY BABY

     -Napansin niyo ba? Hirap na hirap akong pag-usapan sina Meiko at Skylus. Haha. Masakit sa kalooban ang dinanas ko habang sinusulat ko ang story nila. Major revision kasi ito. Nahirapan ako ng sobrang ayusin siya kasi nung nire-revise ko siya, binura ko halos lahat ng scene kaya hindi na revise un, ulit na. Haha. Ito ang kauna-unahang manuscript na iniyakan ko sa sobrang hirap. Hindi ko alam kung bakit ako naiyak o kung bakit ako nahirapan eh simple lang naman ang story. Hay, ewan. Pero nakakataba ng puso nang sabihin ng editor kong gumanda ang story. Oo, matabang talaga ung original kaya lumuha ako ng dugo bago ko naayos ang mga scene. Kaya kapag may reader na nagsabing pinakagusto nila ang story nina Skylus, totoong naiiyak ako. Dahil alam kong sulit ang mga luha ko nang sinulat ko `to.

SUPPORTING CHARACTERS:

SEUNG-HYUN JANG

     -Min Ho’s older brother. Nakuha ko ang pangalan niya sa real name ng 3D imaginary boyfriend kong si T.O.P ng BigBang. Gusto ko sana siyang bigyan ng maraming exposure, pero feeling ko, hindi ko nagawang interesante ang character niya.

     -May naiisip akong story para sa kanya pero wala pa kong scenes na naiisip. Next year na siguro. Nung una, dapat sobrang masama ugali niya. Ewan ko ba kung paano siya naging mabait at masayahin pang kuya. Tsk, tsk.

WINDALE

     -Oh my gulay! Wala palang apleyido si Windale! Haaay. Nakuha ko ang pangalan niya sa... hindi ko na matandaan. Basta nang sinusulat ko na siya, naging Windale na lang siya bigla. Anyway, he was Suri’s guy best friend.

     -Hindi ko alam kung mahal ko si Windale o ano. Wala akong emosyong naramdaman habang sinusulat ko siya. Hindi dahil hindi ko siya gusto, kundi dahil pilit ko pa siyang iniintindi no’n. Isa rin siya sa mga iniyakan ko sa istorya. He was selfish, but I still pitied him. Maybe he had loved Suri more than Greyson did and would. But he hadn’t been given the chance to prove or show it. At hindi na kailanman. Hindi na rin natin siya makikita. Paalam, Windale.

KIEL LEGRAN

     -“Kian” ang original name ni Kiel, ang manager ni Skylus. Pero na-realize kong kapangalan pala niya ung lead vocalist na hindi ko masyadong gusto, pinalitan ko. Sa original, “Kian Gomez” siya. Pero nung ni-revise ko, naging “Kiel Legran” na. Kaya ang ending, nahilo ang editor ko. Haha. Sorry, Ma’am! Pero naayos naman namin sa text. Hihi.

     -Hindi ko yata nasabi kung ilang taon na si Kiel. Hindi ko rin mawari kung ano ang ugali niya. I wanted him to act like a scheming beast. But when I’ve read the story, he turned out to be a... er, sa totoo lang, isip-bata ang tingin ko sa character niya. May nanghingi na kay Kiel (Jozen!), hindi ko lang siguro kung magagawan ko siya ng story.

BAND-AIDS, STRAW, and DISCOUNT COUPON

     -The little cupids. <3 Sa totoo lang, ang tatlong `to ang pinakaimportanteng tauhan sa buong trilogy! Haha! Kung wala ang Band-Aid, hindi matutuwa si Min Ho kay Itchie. Walang excuse si Greyson para lapitan si Suri kung walang straw. At hindi rin magpapasalamat si Meiko kay Skylus kung hindi dahil sa discount coupon.

     But, really, it’s all thanks to... HappyChic. :)

-Luna King

Naive Little (Girl) Elyen

*Sigh*
-I'm stuck on chapter eight again.

I really, really dislike writing the conflict part. I hate making the characters fight, I hate making the heroine cry, I hate making the hero look like a jerk. I don't want them to argue, I don't want them to be apart. But they have to, otherwise, their story will be sent back at me right away.

I'm currently very attached to the story I'm writing. I finished all the "kilig scenes" in just two days, but I can't bring myself to write the conflict part and I've been wasting time for five days now.

I'm such a naive little elyen. I only look at the bright side of this world when in reality, our world is a shit wrapped in sweets and ribbons. That's the thing I can't seem to remind myself. I believe everyone is kind, I believe in true love, I believe in fairies. I refuse to face reality.

...

Er, I'm sleepy.

-The Elyen Girl Spacing Out Again

Occasional Depression Strikes Again

-Trying to please everyone is like loving someone who didn't ask you to love them, yet, you still did and even ended up giving too much. Bigay ka ng bigay, tanggap sila ng tanggap pero sa huli, hindi pa rin sila satisfied at ikaw naman, sinisisi mo ang sarili mo kung bakit hindi sila nakuntento sa binigay mo. Pero kapag nag-isip ka, malalaman mong wala ka namang kasalanan dahil kahit ano pa ang gawin mo, sa umpisa pa lang, may ekis na ang pangalan mo sa listahan nila.

*sigh*
I hate this part of me. I have the tendency to please everyone around me. I don't have the guts to stand up to anyone and I always end up playing Miss Goody-Two Shoes - always the nice girl. I'm not doing it for other people, though. I realized I'm doing it for myself and I realized I'm being a selfish bitch.

Bakit nga ba nagsisikap ang isang tao para i-please ang iba? Isa lang ang sagot na pumasok sa isip ko - I want them to acknowledge me. And that was when I realized I'm insecure. At sa insecurity na iyon, bumababa ang kumpiyansa ko sa sarili ko. Yes, it was an ugly part of me that I wanted to change badly.

I'm just an average girl. I really don't stand out. No'ng elementary nga ako, madalas ay nakakalimutan akong ilista kapag may activities. Para lang akong shadow. Basta, average lang talaga ako. Dinadaan ko lahat sa hardwork para makabawi. Average girl, average face, average family.

Pinalaki naman ako na hindi ako pine-pressure ni Mama to be on the top. Hindi ko alam kung nakabuti iyon o nakasama. Nakabuti kasi hindi ako naging trying hard sa school. Nakasama lang siguro kasi hindi ko alam kung magaling na ba ko o wala pa ring kuwenta ang mga ginagawa ko dahil wala naman akong "standard" na pagbabatayan. Hindi ako binubusog sa compliment ng Mama ko. In fact, straight to my face niyang sinabing hindi niya nagustuhan ang mga novels ko (Ung kay Caleb, at Prima lang daw ang maganda). Which was fine to me.

Pero dahil do'n, parang may maliit na apoy sa puso ko na nag-ignite to please my mother. Siyempre, naiinggit din naman ako kapag pinupuri niya `yong gawa ng ibang writer. But then again, hands down naman ako sa mga writers na `yon kaya umpisa pa lang, wala ng dapat ikainggit.

I really don't care much about what's happening around me. But like Prima Weignmann (Love, Headbutts, And Everything Nice) I want those people whom I like to like me as well. Gano'n kasi ako. Kapag na-attached ako sa isang tao, ayoko silang ma-disappoint. I don't want them to hate me nor to leave me. No matter how much I act indifferent, I'm still afraid to be abandoned. Again.

So, sa takot kong ayawan ako ng mga taong gusto ko, I always end up trying my best to please them. But it hurts. Kasi nga, wala akong kumpiyansa sa sarili ko. Minsan kasi, lutang ako. At sobrang natatakot din akong makagawa ng bagay na makakasakit sa kanila.
 
Hmm. Parang ang gulo ng post na `to.

-The Elyen Girl

I'm Happy! ^^

-Yes, the title is so laaaame. But that's how I really feel at the moment. Cloud nine, dude. Cloud nine.

I wanted to scream in joy, I wanted to let everyone know why I'm happy. But the overwhelming feeling inside my chest renders me speechless. Er, not really speechless. I feel so calm all I wanted to do is to smile, smile and smile. The world suddenly shines brighter. Once again, I'm thankful to Him.

My newly approved manuscript was the closest novel in my heart yet. No, that wasn't my love story. I must have fallen in love with the characters, and in the story itself. The plot had been running inside my head for months before I finally had the chance to gather my thoughts and write it weeks ago.

While I was writing the story, I was imagining myself as an old weaver carefully knitting a beautiful and expensive silk. I did it with so much love and care. I don't know why I love that story. I just do.

Maybe because I think the scenes and the plot itself was way too impossible to happen in real life. Maybe because my hero was way too ideal to exist in the real world. Maybe because I really have a soft spot for underdogs and second best characters.

Ah. It didn't really matter. I just felt so thankful the story was approved.

Ganito pala ang feeling kapag nasulat mo ang istoryang minahal mo ng husto. Nakakataba ng puso. Ang saya. Ito `yong feeling na gusto kong maramdaman kaya ako nagsusulat. Na pagkatapos ng lahat ng luhang iiiyak mo sa isang nobela, maiisip mong hindi mapapantayan niyon ang kaligayahan at kapanatagang maibibigay ng isang magandang istoryang pinaghirapan mong isulat.

Ahehe. Bakit ba? Para sa'kin maganda `yon, eh. Haha! Pero kung hindi niyo magustuhan, ahm, okay lang. :)

-Luna King

I'M CURSED!!!

-Gah! I'm so lazy, so sleepy I can't help but think I'm under some spell - a spell that turned me into a sloth!

Waaaah! What the heck is happening to me? Tulog ako maghapon, but when it's time to write, inaantok na naman ako! Katulad ngayon. Mula 5-11:30 PM, tulog ako, at dapat nagsusulat na ko. But dang, I'm sleepy again! Ah, I must have drunk a love potion - I fell in love with my bed!

Nooooo! I still have 4 books to finish, I need to revise three more manuscripts and I need to finish this goddamn novel I'm working on. Damn you, laziness! Damn you, sleepiness! Go away and leave me alone! Give back the old me who can finish a manuscript every weeeeeek! I need that fucking drive to write!

I don't need a fucking prince to free from this curse. What I need is kasipagan! See? I'm too lazy to think what's 'kasipagan' is in English.

I want to sleep. No, I'm sleeping. Good night!

-Lazy Me

I'm Inactive Because...

Depress ako. Er, more like I’m disappointed sa sarili ko.

     Storm’s story was released. I’m not really expecting for positive feedback. Okay, I am but I’m not expecting too much. I know his story was simple compared to Saturn’s. I also feel like I didn’t justify his character nor did I live up with the readers’ expectation.

     So I’m really, really, really thankful to those who still liked his story. And for those who were disappointed, I guess that’s okay. Halika at samahan niyo ko sa pagda-down kay Storm. `Kidding! But no matter what you say, I still love him. Aminado naman ako na mas nag-focus ako sa friendship nilang apat kaysa sa romance. Nasasaktan at nalulungkot ako dahila alam kong may mga hindi gaanong ma-a-appreciate sa istorya niya.

     Hindi talaga dapat minamadali ang pagsulat sa isang nobela, I learned my lesson the hard way.

     Even so, kahit gusto kong laitin ng laitin ang istorya niya, hindi ko magawa because I cry blood each time I write a novel. And he’s still my baby so I still love him.

     When I was just a reader before, ang dali kong manlait. Kapag may hindi ako nagustuhang pocketbook, ang dali lang sabihin ng mga salitang “pangit”, “walang kuwenta”, “boring.” Pero ngayon, hindi ko maatim na sabihan ng gano’n ang gawa ng mga kapwa ko writer. Saka hindi naman ako kagalingan kaya bakit ako manlalait? Naisip ko kasi, kapag sa’kin nila sinabi sa’kin `yon, ouch talaga. Kaya iyong ayaw kong maramdaman ng kapwa ko, ayoko ring iparamdam sa sarili ko kaya kahit siguro makatanggap ako ng negative comment kay Storm, hindi ko pa rin lalaitin ang story niya. Kasi gawa ko `yon. Kasi pinaghirapan ko `yon.

     Hindi naman ako kagalingan na writer, alam ko `yon. Pero pipilitin kong maging mahusay pa hindi lang para sa sarili ko kundi maging sa readers. Higit kanino man, sila iyong ayaw kong ma-disappoint.

     Positive thinking lang. Maganda ang story ni Stooooooorm!

-Luna King

Unexpected, Unsure, Unprepared

No, I'm not pregnant.

Er, these past two months, I'm out of "sync". I lost my drive in writing, my mind stopped producing "fresh" ideas. And the result? Two major revisions. Dang, I still don't have the drive to revise. Anyway, I'm lucky one of my manuscripts was approved.

During my "lost state" as a writer, I've done something really, really, crazy. Up until now, I can't believe I had the guts to shamelessly promote my own pen name and to (again) shamelessly talk to the editors about it.

I wanted it. Badly. It has always been my goal.

Yet, I've been pessimistic about it since I'm in a "hibernate mode". There was even a time when I thought of giving up on it when it haven't even started. I felt like it was just a "spur-of-the-moment thing." Something created out of my mood swing.

But - lo and behold - I've unexpectedly reached the first step towards my goal. Unexpectedly. Unsure. Unprepared. I felt like a soldier thrown in a war without weapons. Up until now, my mind is on a spin, and I'm still waiting for the fucking "drive" to come back. It's CRAWLING back to me, very SLOWLY. And it won't do. I have lots of unfinished MS, revisions and of course, Riley's story.

*hingang malalim* Alam kong simula pa lang ito. Napakalayo ko pa sa goal ko. Alam ko ring marami pa kong iiiyak, itatawa, iiiyak, matutunan at iiiyak. Alam ko `yon, pero hindi ko alam kung handa na ba ko. Kakayanin ko. Pero alam kong ilang balde ng luha ang magiging kapalit ng pagiging ambisosya ko. But I will still take on the challenge. Ginusto ko `to kaya magdusa ako. Sa huli naman, alam kong magiging sulit ang lahat ng iyak ko. Dasal ang sandata ko ngayon.

-Luna King